MarcoK
Blue Tier
Hierbij een verslag van wat volgens mij dit jaar de populairste XP-run op dit forum is: De DUS-CDG-AMS-KRK run. Normaliter ben ik niet zo van het schrijven van dit soort stukken, maar omdat ik vandaag genoeg tijd heb en sinds een lange tijd weer vlieg deel ik graag mijn ervaringen met jullie:
Vanaf mijn woonplaats in het Noorden van Nederland vertrek ik vrijdagochtend om 07:30 ur richting vliegveld Düsseldorf. De lucht is strakblauw en volgens de verwachtingen wordt het een schitterende nazomerdag. De rit duurt nomaliter ruim twee uur rijden maar met een nagenoeg lege Duitse A31 arriveer ik na één uur en vijfenveertig minuten bij Parkhaus 3 van Düsseldorf airport.
Met het vliegveld van Düsseldorf heb ik en een beetje een haat/liefdes verhouding. Aan de ene kant heb je genoeg parkeeropties dicht bij de terminals en wordt de Duitse punctualiteit prima nageleefd. Aan de andere kant heb meerdere keren lang moeten wachten voor de security of douane. Dit terwijl ik nagenoeg altijd priority d.m.v. status geniet of businessclass vlieg.
Omdat mijn boardingpassen niet in de KLM app naar voren komen en ook niet uit de zelf check-in printer, moet ik even langs de check-in balie om ze te laten printen. Ik heb een vermoeden dat dit met Covid te maken heeft want bij de check-in vroeg de medewerker mij om mijn Covid QR code. De medewerker printte mijn boadingpassen, keek nog een beetje vreemd naar de route die er op stond en wenste mij een fijne reis.
Door naar de security van de B-gates…
En ja hoor! Ook dit keer is het weer raak: De prioritylane voor de security is gesloten. Er staat een flinke rij en er is maar slechts 1 check geopend. Ik moet direct denken aan een andere keer: Een aantal jaar geleden stond ik op hetzelfde vliegveld bijna anderhalf uur in de rij waardoor ik toen bijna een Etihad vlucht naar Abu Dhabi mistte.
Wachtrijen voor de Security op Düsseldorf airport
Ik vind het ongelofelijk dat deze wachtrijen blijkbaar nog steeds niet verholpen zijn en dat overal wel priority bordjes staan maar je hier vaak geen gebruik van kunt maken. Gelukkig ben ik deze keer ruim op tijd maar meerdere reizigers om mij heen hoor ik hardop vloeken en staan -vanwege de tijdsspanning- te ijsberen op hun anderhalve meter plek.
Na circa 30 minuten ben ik door de security. Ik loop direct rechtsaf de trap omhoog richting de Hugo Junkers Lounge.
In de lounge aangekomen is het erg rustig. Ik pak een enigszins waterige bak koffie en kies een plek aan het raam. Over 45 minuten begint het boarden. Tot die tijd een beetje werken en af en toe dromend naar buiten kijken. Helaas naar een te lege pier. Op een A330 van Turkish Airlines en in de verte een paar geparkeerde toestellen na is het rustig.
Uitzicht vanaf de Hugo Junkers lounge
Op naar mijn eerste vlucht van de dag. Een Embraer 190 van HOP richting Parijs Charles de Gaulle. Helaas is het toestel te laat uit Parijs richting Düsseldorf vertrokken waardoor het boarden wat later begint. Nadat mijn boardingpass weigert bij het poortje en een medewerker wat dingen aanpast op zijn computer loop ik door de slurf richting het toestel en binnen enkele minuten zit ik op stoel 1F en ontvang ik een voorverpakt koud doekje om mijn handen mee schoon te maken. Met 20 minuten vertraging vertrekken we richting Parijs.
De vlucht zelf duurt ongeveer een uurtje. Na het opstijgen kregen alle BC passagiers twee kleine voorverpakte snacks: Een soort chocolade koekjes en cashewnootjes met cranberry’s. Ik bestelde hierbij een kop koffie en heb de rest van de vlucht naar buiten gestaard.
Onderweg, boven Brussel
Aangekomen op CDG loop ik richting de nieuwe Lounge. Ja, dit is echt een hele verbetering t.o.v. de oude en andere Air France lounges op CDG. Toch mis ik persoonlijk nog net wat beleving en allure.
In ieder geval hebben ze genoeg keuze qua eten. Ik kies voor een couscous salade, wat prima smaakte. Waar het op het vliegveld rustig lijkt, was het in deze lounge druk. Bijna alle plekken waren bezet.
Na nog een drankje en zakje chips loop ik naar gate F28 voor de volgende vlucht naar Amsterdam. Deze wordt uitgevoerd door Air France met een A319. Ik zit wederom op stoel 1F (ik probeer altijd rekening te houden om niet in de zonkant van het toestel te zitten). De reistijd van deze vlucht bedraagt ongeveer 45 minuten. Wederom krijg ik na het opstijgen nootjes en chocoladekoekjes voorgeschoteld. Laatstgenoemde laat ik ongeopend. De nootjes smaken prima bij een koud biertje. Het is inmiddels ongeveer 17:00 uur. Een echte VrijMiBo in de lucht.
VrijMiBo!
Na wederom een mooie vlucht met prachtige vergezichten over Nederland, arriveert het toestel aan het begin van de avond op Schiphol.
Air France A319 op Amsterdam Schiphol
Direct loop ik door naar Lounge 25 voor een kop Hollandse groentesoep, een beetje rijst met kip en een paar eigengetapte pilsjes. De sfeer in de lounge is gezellig: Niet te rustig, niet te druk en veel reizigers zijn al een beetje in de weekendstemming. Mijn overstap duurt (net als de vorige) iets meer dan twee uur.
Avondeten in KLM Crown Lounge 25
Om 20:35 zou de laatste leg van de heenreis vanaf pier B vertrekken. Echter heeft ook deze vlucht vertraging. Om 20:55 uur gaan de deuren van de Embaer 190 van KLM Cityhopper dicht en taxiën we naar de startbaan. Op naar Krakau!
Met een ondergaande zon zit ik dit keer op stoel 1A. Na het opstijgen krijg ik een Mexicaanse salade aangeboden, inclusief een zoutje en een muffin als dessert. Ik ben vanavond de enige businessclass passagier en het gordijntje hangt daarom ook al achter rij 1. Na twee niet noemenswaardige vluchten is dit toch wel een hele andere ervaring. De heren van de cabin crew waren spraakzaam, gevat en hadden lol in hun werk vanavond. Vaak ben ik niet heel positief over KLM in BC maar voor deze vlucht verdienen ze echt een compliment. Overigens kwamen er meerdere keren aangeschoten Polen door de gordijntjes naar voren om te vragen of er nog meer wijn was. Laten we zeggen dat het amusementsgehalte tijdens de vlucht hoog was, en dat mag ook wel op een vrijdagavond.
AMS-KRK met KLM Cityhopper
Het is 22:30 uur als we landen in polen. Ik loop naar de uitgang van het vliegveld en pak een taxi naar mijn hotel. Het Mercure Stare Miasto in het centrum van de stad. Eenmaal aangekomen in het hotel check ik in, loop naar m’n kamer en denk met plezier terug aan de (sinds Covid niet meer zo vanzelfsprekende) reis die ik vandaag gemaakt heb.
Toch is de ambiance en de dynamiek op vliegvelden, in de lounges en tijdens vluchten anders/weg in het Covid tijdperk. Ik plof neer op mijn bed en verlang terug naar het reizen in een pre/post-Covid tijd. Naar het oude normaal. Maar of dat ooit terug gaat komen…
Vanaf mijn woonplaats in het Noorden van Nederland vertrek ik vrijdagochtend om 07:30 ur richting vliegveld Düsseldorf. De lucht is strakblauw en volgens de verwachtingen wordt het een schitterende nazomerdag. De rit duurt nomaliter ruim twee uur rijden maar met een nagenoeg lege Duitse A31 arriveer ik na één uur en vijfenveertig minuten bij Parkhaus 3 van Düsseldorf airport.
Met het vliegveld van Düsseldorf heb ik en een beetje een haat/liefdes verhouding. Aan de ene kant heb je genoeg parkeeropties dicht bij de terminals en wordt de Duitse punctualiteit prima nageleefd. Aan de andere kant heb meerdere keren lang moeten wachten voor de security of douane. Dit terwijl ik nagenoeg altijd priority d.m.v. status geniet of businessclass vlieg.
Omdat mijn boardingpassen niet in de KLM app naar voren komen en ook niet uit de zelf check-in printer, moet ik even langs de check-in balie om ze te laten printen. Ik heb een vermoeden dat dit met Covid te maken heeft want bij de check-in vroeg de medewerker mij om mijn Covid QR code. De medewerker printte mijn boadingpassen, keek nog een beetje vreemd naar de route die er op stond en wenste mij een fijne reis.
Door naar de security van de B-gates…
En ja hoor! Ook dit keer is het weer raak: De prioritylane voor de security is gesloten. Er staat een flinke rij en er is maar slechts 1 check geopend. Ik moet direct denken aan een andere keer: Een aantal jaar geleden stond ik op hetzelfde vliegveld bijna anderhalf uur in de rij waardoor ik toen bijna een Etihad vlucht naar Abu Dhabi mistte.
Wachtrijen voor de Security op Düsseldorf airport
Ik vind het ongelofelijk dat deze wachtrijen blijkbaar nog steeds niet verholpen zijn en dat overal wel priority bordjes staan maar je hier vaak geen gebruik van kunt maken. Gelukkig ben ik deze keer ruim op tijd maar meerdere reizigers om mij heen hoor ik hardop vloeken en staan -vanwege de tijdsspanning- te ijsberen op hun anderhalve meter plek.
Na circa 30 minuten ben ik door de security. Ik loop direct rechtsaf de trap omhoog richting de Hugo Junkers Lounge.
In de lounge aangekomen is het erg rustig. Ik pak een enigszins waterige bak koffie en kies een plek aan het raam. Over 45 minuten begint het boarden. Tot die tijd een beetje werken en af en toe dromend naar buiten kijken. Helaas naar een te lege pier. Op een A330 van Turkish Airlines en in de verte een paar geparkeerde toestellen na is het rustig.
Uitzicht vanaf de Hugo Junkers lounge
Op naar mijn eerste vlucht van de dag. Een Embraer 190 van HOP richting Parijs Charles de Gaulle. Helaas is het toestel te laat uit Parijs richting Düsseldorf vertrokken waardoor het boarden wat later begint. Nadat mijn boardingpass weigert bij het poortje en een medewerker wat dingen aanpast op zijn computer loop ik door de slurf richting het toestel en binnen enkele minuten zit ik op stoel 1F en ontvang ik een voorverpakt koud doekje om mijn handen mee schoon te maken. Met 20 minuten vertraging vertrekken we richting Parijs.
De vlucht zelf duurt ongeveer een uurtje. Na het opstijgen kregen alle BC passagiers twee kleine voorverpakte snacks: Een soort chocolade koekjes en cashewnootjes met cranberry’s. Ik bestelde hierbij een kop koffie en heb de rest van de vlucht naar buiten gestaard.
Onderweg, boven Brussel
Aangekomen op CDG loop ik richting de nieuwe Lounge. Ja, dit is echt een hele verbetering t.o.v. de oude en andere Air France lounges op CDG. Toch mis ik persoonlijk nog net wat beleving en allure.
In ieder geval hebben ze genoeg keuze qua eten. Ik kies voor een couscous salade, wat prima smaakte. Waar het op het vliegveld rustig lijkt, was het in deze lounge druk. Bijna alle plekken waren bezet.
Na nog een drankje en zakje chips loop ik naar gate F28 voor de volgende vlucht naar Amsterdam. Deze wordt uitgevoerd door Air France met een A319. Ik zit wederom op stoel 1F (ik probeer altijd rekening te houden om niet in de zonkant van het toestel te zitten). De reistijd van deze vlucht bedraagt ongeveer 45 minuten. Wederom krijg ik na het opstijgen nootjes en chocoladekoekjes voorgeschoteld. Laatstgenoemde laat ik ongeopend. De nootjes smaken prima bij een koud biertje. Het is inmiddels ongeveer 17:00 uur. Een echte VrijMiBo in de lucht.
VrijMiBo!
Na wederom een mooie vlucht met prachtige vergezichten over Nederland, arriveert het toestel aan het begin van de avond op Schiphol.
Air France A319 op Amsterdam Schiphol
Direct loop ik door naar Lounge 25 voor een kop Hollandse groentesoep, een beetje rijst met kip en een paar eigengetapte pilsjes. De sfeer in de lounge is gezellig: Niet te rustig, niet te druk en veel reizigers zijn al een beetje in de weekendstemming. Mijn overstap duurt (net als de vorige) iets meer dan twee uur.
Avondeten in KLM Crown Lounge 25
Om 20:35 zou de laatste leg van de heenreis vanaf pier B vertrekken. Echter heeft ook deze vlucht vertraging. Om 20:55 uur gaan de deuren van de Embaer 190 van KLM Cityhopper dicht en taxiën we naar de startbaan. Op naar Krakau!
Met een ondergaande zon zit ik dit keer op stoel 1A. Na het opstijgen krijg ik een Mexicaanse salade aangeboden, inclusief een zoutje en een muffin als dessert. Ik ben vanavond de enige businessclass passagier en het gordijntje hangt daarom ook al achter rij 1. Na twee niet noemenswaardige vluchten is dit toch wel een hele andere ervaring. De heren van de cabin crew waren spraakzaam, gevat en hadden lol in hun werk vanavond. Vaak ben ik niet heel positief over KLM in BC maar voor deze vlucht verdienen ze echt een compliment. Overigens kwamen er meerdere keren aangeschoten Polen door de gordijntjes naar voren om te vragen of er nog meer wijn was. Laten we zeggen dat het amusementsgehalte tijdens de vlucht hoog was, en dat mag ook wel op een vrijdagavond.
AMS-KRK met KLM Cityhopper
Het is 22:30 uur als we landen in polen. Ik loop naar de uitgang van het vliegveld en pak een taxi naar mijn hotel. Het Mercure Stare Miasto in het centrum van de stad. Eenmaal aangekomen in het hotel check ik in, loop naar m’n kamer en denk met plezier terug aan de (sinds Covid niet meer zo vanzelfsprekende) reis die ik vandaag gemaakt heb.
Toch is de ambiance en de dynamiek op vliegvelden, in de lounges en tijdens vluchten anders/weg in het Covid tijdperk. Ik plof neer op mijn bed en verlang terug naar het reizen in een pre/post-Covid tijd. Naar het oude normaal. Maar of dat ooit terug gaat komen…
